Rentners–Wääk (Johannes Derks)

Mondags sin ek fress on nit verschleate,
die Wääk begennt on nemmt mej met.
Doch wacht effkes, ek mot noch weate,
wat in minne groote Kaländer stätt.

Vör alle Daag es doar wat opgeschreve,
weil ek en bettje vergätereg geworre sin.
So männiges woar ongedoahn gebleve,
mar vör Densdag stätt dor gaor nex drin.

Rentner sin rüselig on hämme gennen Tid,
woensdags wörd de Wääk al wär gedält.
Mar wat ek als Örstes dun soll weet ek nit;
et es en bettje völ, wat mej in Oijem hält.

Donnderdag kann ek nit so gau vergäte,
et was moij, want lieven Besüük was doar.
Ek häbb gekokkt, läcker on völ gegäte;
min Frau säj, dat et gut on ‚Spitze’ woar.

Gej glöövt nit, wat ek alles maoken dörf,
Frejdag frugg sin ek op de Märt geloope.
Met langen Zättel on enne groote Körv
moss ek noch Ärpele on Woartels koope.

Die giev et Soatendag onderenn gekockt,
met gebroaje Blujwoarst näs frugger thüss.
Als Blaog hät mej dat goar nit ärg gelockt,
on nauw gefft et nit völ wat ek liever löss.

Sonndags mot ek min Kävels Bläche läse
– dorvör hebb ek in de Wääk so wännig Tid –
on met min Frau dör Bos on Fälder schäse,
wie wej weate, hält ons die Bewaegung fit.