Prosit 2010 (Johannes Derks)
Prosit Nejjoahr! Lot ons en Dröppke drenke,
et alde Joahr ging över Nach on es vörrbej.
Wej dörwe nij so aerg nor achtern denke
on versüken et, met völ guje Well, wärr nej.
Wacht et af, wat dat neje Joahr ons brengt,
begonne hät et so, wie’t alde es gegoahn.
Ek glööv nit, dat et Glöck ons tägesprengt,
mar met Hoart on Hand kann man bestoahn.
Wat Flägels üt Gier on Dommheit mieke,
kann vanseläve nimmes merr verstoahn.
Wej kleine Lüj sette nauw dormet te kieke
on motte lehre met den Osel ömtegoahn.
Näss frugger es hoss nex merr op de Waelt,
den Staot es bankrott on brukkt ons Vertraue.
Mehr aerbeje vör ömmer waenniger Gaeld;
man mekkt alles met öm wärr optebaue.
Wej welle wiergoahn on genn Onröst säje,
met sompen allean gett et seker nit vörrbej.
En bettje knoje, vlechs noch en bettje bäje,
dann op de Pärd schloan, wat meant gej?
On nauw gott met Verstand in’t neje Joahr,
met all ow Vörrsätz on guje Wönss beloaje.
Doch versechteg, denkt aen die Gefoahr,
te vööl Laos kann ow Gesondhejt schoaje !
10. Januar 2010 um 10:20
datt häch gej fein geschreeven datt düt mee guud