Waette, hen on tröck 1948 (Johannes Derks)

Met Opa wor ek noar dän Baohnhof gegohn,
öm met dän Zug noar Waette te faohre.
Dor sin wej twee aen de Gleijse gestohn
on ek was nie so opgeregt in min 5 Joahre.

Oever tien Minüte hät et noch gedüürt,
dann soagen on hörde wej dän Zug komme.
Wie dän Man bovendrin die Lok wael stüürt?
Ek wor so gaern es nor öm hoch geklomme.

Opa greep mej faster aen dän Aerm
on trock mej en beche van de Gleijse tröck.
Mej wird et afwaesselnd kalt on waerm
on man woss nit, was et Aengs of Glöck.

Ek hat se bes nauw blos van wits gesiehn,
soen groote Lok met so völ Waoges drachter.
Sej miek Gedrüss on kwalmde wie vör tien,
min Hardt schlug weld on nit völ sachter.

Die Lok – waell düsend Zaentner schwoar –
die schnüfde, spejde on stonk naes de Höll,
dorbej so staerk on gau näs dän Düwel wor,
die kriste schandaolig on dan stond sej stell.

Mej blev waenig Tid öm genau te kieke,
Opa trock mej waeg van de Düwelsmaschin,
noar de Waoges, wo Lüj de Dören opmieke
on daude mej stracks met beije Haend rin.

Dor satte wej twee nauw op en höltere Bank
on liete met aene läre Riem en Fenster ronder.
Glik was bennendrin dän saelve Gestank,
bej dän Kwalm on Rook wor dat ken Wonder.

Ek woll alles siehn, met de Kopp noar bütte
on Opa riep, nauw makt et Lock mar waer tu.
Alles floag vörbej, Burenhüüs, Menssen on Tütte,
Bööm on Weijepoel on völ schwartbonte Ku.

Öm de halve Waelt hat ek noch faohre welle,
den Zug braemste on dann wore wej al dor.
Te Fuut nor Ohme Jan hörden ek Opa vertaelle,
mar ek docht blos draon, wie de Zugfaohrt wor.

Ek erlaevde en Stöckske van de groote Waelt,
so witt weg van T’huis wor ek saelde gewaes.
Vandaog on frugger noch wechtiger as Gaeld,
es de Faohrkaort – nor Kävele tröck – in de Täss.