Ons Kävele (Johannes Derks)

Voer kortem sin ek noar Kävele gefaohre
– want ohne Kävele kann ek nit bestohn –
on wie ömmer in de letzte vertig Joahre,
fond ek et, as wor ek gistern oers gegohn.

Maenniges es anders, dat es wael woahr,
et Alde best bewaohrt on Nejes büttenröm.
Neje Stroate – man kömt hos nimmer kloar –
doch Kerke on Kapaell noch meddendrin.

Kävele wor ömmer en besondere Stadt
on sej gehörde de Kävelse noch nie alle an;
sej versörgt düsende Pilgers on mekt se satt
on laeft ok gut dorvan, so wie ek mean.

Wor döck en Klock of blos en Klöckske lüjt,
van maerges fruch bes in den Oavend;
wor Kerk on Heimat de Mensse wat bedüjt,
of et nauw Possen es of Fasteloavend.

Dat es de Stadt, dat es de Kävelse Menss;
min alde Scholl, ons Basilika on Kapaell;
de Kerkhoff, wor ek aens te roeste wönss,
onder grüne Bööm met en fleutende Maell.

Vör mej als Büwke wor Kävele die Stadt,
met gepflasterde Stroote on groote Hüüs,
wor ek als Burejöngske nit völ te süken hat,
blos Scholl on Kerk on dann gau noar Hüss.

On nauw mot ek af on tu noar Kävele gohn,
met de Mensse keure on froage wie et gett.
Op de Kerkhoff bej Aelders on Söster stohn,
on waer es kieke, of St. Hubertus noch stett.

Et es bes vandaog min Kävele gebleve,
en lebaendige Stadt, ok in den nejen Tid.
Völ Nejes wor gedocht on opgeschreve,
mar et blev wie et wor, mehr well ek ok nit.